Maandelijks archief: augustus 2015

Baby op de brandweerwagen

Jurre is met opa en oma in het speeltuintje. Er is een schommel met een bakje waar Jurre in kan zitten. Daar krijgt hij niet snel genoeg van.  Jurre houdt zichzelf in beweging door mee te tuimelen, naar achter en naar voren.  Hij trappelt enthousiast met zijn beentjes. Opa en oma moeten om hem lachen.

Er is ook een rode brandweerauto in de speeltuin.  De cabine is helaas bezet door twee grote jongens.  Achterop is nog een stoeltje waar opa Jurre op zet.  Hij zit daar tevreden met de houten knoppen te spelen.  Opa en oma kijken van een afstandje toe. ‘’Wat wordt het al een jongetje. Helemaal geen baby meer’’, zegt oma.IMG_0933

De aspirant-brandweerman voor in de wagen denkt er duidelijk anders over.  Hij roept met heldere stem: ‘’We gaan vertrekken! Kan die kleine baby daar achterop effe weg?!”

Kleine baby?! Opa kan er wel om lachen maar oma is enigszins beledigd.

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Stoere oma

Jurre is al gewend op de fiets door Amsterdam. Oma nog niet.  Zij vindt het best spannend om met Jurre  voorop in het zitje door de drukke stad te gaan fietsen.

Eerst moet Jurre in het zitje. Dat lukt gedeeltelijk: Jurre zijn kontje komt goed terecht maar zijn beentjes hangen over het stuur… Het is een heel gewurm om de stevige pootjes op hun plek te krijgen.  Jurre ondergaat het gelaten. Als het dan toch gelukt is, gaan ze op pad.  Eerst door stille straatjes om het op- en afstappen te oefenen.  Als dat goed gaat, durft oma verder.  Ze kiest een rustige weg; naar het Amstelpark.

De zon laat Jurre’s fijne blonde haar glanzen als gouden draadjes. Oma geeft er een kus op. En nog een, en nog een. Jurre laat zijn stem mee bewegen met de hobbels in de straat. ‘’Huh, huh, huuuuuuh’’ zingt hij. Oma doet met hem mee.  Vrolijk rijden ze langs de Amstel tot ze bij het park zijn.  Bij de ingang wacht een onhandige  verrassing. Er staat een bordje met de tekst: Fietsen mogen niet mee het park in!

Oma denkt na.  Jurre is echt te zwaar om door het park te zeulen.  Dan toch maar door de stadsdrukte naar de kinderboerderij?  Ze twijfelt even maar doet het dan gewoon.

Stoere oma!fietsfiles

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Jurre en Scroller

Jurre en ScrollerJurre logeert bij oma.  Scroller, de lapjeskat van oom en tante, huist er toevallig ook. Als Jurre de poes ontdekt, zet hij eerst grote ronde ogen op.  ‘Asjemenou’, ziet oma hem denken.  Dan wil Jurre met de poes spelen.  Hij kruipt achter Scroller aan.  Het enthousiasme is helaas niet wederzijds: de poes kiest het hazenpad.  Zij vlucht de gang in en oma laat haar door de voordeur naar buiten.

Jurre blijft teleurgesteld achter. Oma ziet de traantjes in zijn ogen en leidt hem snel af met een boekje.  Na een poosje horen Jurre en oma wat bij de tuindeur. Wie komt daar met zijn kopje voor het raam? Ja hoor, het is Scroller.  Jurre kruipt zo snel hij kan naar de deur en gaat staan. Met zijn neusje tegen de ruit staat hij oog in oog met de poes. Jurre slaat enthousiast met zijn handjes tegen het raam.  De poes druipt af. Zij blijft bij nader inzien liever buiten.

En gelijk heeft ze, denkt oma.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Zere buik

Aan het einde van een fijne oppas dag zitten ze aan tafel: Opa, oma, papa, mama en Jurre.  Er staan bietjes op het menu. Jurre springt op en neer in zijn kinderstoel als het volgende hapje even op zich laat wachten. Met zijn armpjes omhoog en wild trappelende voetjes roept hij: ‘ham, ham, hammm’!

Als hij zijn bordje bijna leeg heeft, gooit hij opeens zijn hoofd naar achter en slaakt een kreetje. Oma lacht er om. Dat stimuleert Jurre om het nog eens te doen. Nu lachen de anderen ook.  Jurre is zich bewust van het publiek. Hij doet het weer en weer en maakt zelf ook gierende lach-geluidjes. Hij weet van geen ophouden met gek doen. Zijn rode bieten toet maakt het allemaal nog grappiger.

Dan is het genoeg. Mama poetst Jurre’s gezicht schoon en tilt hem uit de stoel. Einde voorstelling. Maar goed ook want oma’s buik doet pijn van het lachen.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail